De Omegapraktijk Nederland, Marianne Eversteijn, Uitgeest

 

        

 

 

Engelen bestaan.....

Begin december 2005 werd mijn oom Daan gecremeerd en omdat mijn ouders al wat op leeftijd zijn en we hen niet alleen wilden laten gaat, besloten we met hen samen te gaan. Dit was een reis om de wereld want mijn ouders wonen in Den Haag, wij wonen in Huizen en de crematie was in Zwolle.

Het was een prachtig, heel persoonlijk afscheid waarbij zelfs de (nog jonge) kleinkinderen aanwezig waren.

Nadat we 's avonds mijn ouders weer hadden thuis gebracht, gingen wij uiteindelijk pas over twaalven bij hen vandaan om terug te gaan naar Huizen. Mijn man Johan was heel moe en daarom reed ik. Hij dommelde wat naast mij en onze hondjes lagen keurig op de achterbank te slapen. Ik had een prachtige klassieke cd op staan en genoot van het rijden.

We passeerden Utrecht en gingen de A27 op. Het was nog in het deel waar de maximum snelheid 100 was en ik reed zo'n 90 a 95 km per uur.

Opeens zag ik langs de weg 3 auto's staan met brandende achterlichten en daarbij stonden 3 personen. Allen maakten met hun handen een gebaar tegen mij van: afremmen, rustig rijden, rustig, rustig!!!

Ik was heel verbaasd en zei tegen Johan, "waarom moet ik in hemelsnaam afremmen?" en haalde tegelijk mijn voet van het gaspedaal en begon rustig de vaart uit de auto te halen.

Ineens klapten er voor mij op de weg 2 auto's tegen elkaar, gevolgd door een personenbusje en nog een personen auto. Het busje stuiterde over de weg en de vonken sloegen eronder uit. Ik slalomde heel rustig tussen de crashende auto's door, het busje stuiterde recht op mij af en ook deze wist ik heel rustig te ontwijken en ik kwam nog steeds heel rustig tot stilstand op de vluchtstrook, 1,5 a 2 meter achter een personen auto die helemaal total loss was. We waren midden in het centrum van een ongeluk en we waren NIET geraakt!

Mijn man schreeuwde tegen me dat ik de alarmlichten aan moest doen, die ik eerst niet kon vinden, en toen schreeuwde hij dat ik de auto uit moest omdat er andere auto's achterop ons konden klappen.

Ik rende naar de vangrail en mijn man belde onmiddellijk 112 en vertelde dat er zeker 4 auto's bij betrokken waren en dat er een stuk of 4/5 mensen achter ons op de weg lagen. Ik rende naar de auto vóór ons om te zien of daar iemand in was, maar die was leeg. Het portier stond open en de achterkant van de auto was totaal verdwenen.

Toen zag ik dat er vloeistof achter uit de auto liep en ik dacht meteen aan benzine en aan ontploffingsgevaar. Ik rende naar onze auto terug, plukte de honden eruit plus mijn jas en tas en kreeg toen enorm de bibberatie. Keek NOG een keer in de auto voor ons maar kon er echt niemand in ontdekken. Allerlei mensen bogen zich inmiddels over de slachtoffers achter mij op de weg en al snel was er een politie auto, gevolgd door ambulances en takelwagen.

Mijn man kwam uiteindelijk weer naar mij terug gelopen (hij was gaan kijken of hij kon helpen maar er was hulp genoeg) en complimenteerde mij met mijn reactiesnelheid en dat ik niet in paniek op mijn rem was gaan staan en dat ik zo goed had gestuurd.

Pas TOEN herinnerde ik me de 3 auto's met de 3 personen die mij tot afremmen maanden. En tegelijk besefte ik dat die 3 er helemaal niet konden hebben gestaan. Er was nog NIETS aan de hand toen ik die 3 zag, er was dus totaal GEEN aanleiding om daar te staan........Mijn man had dan ook niets gezien.....

Heb ik een toekomst beeld gezien van 3 mensen die er NA het ongeluk waren gaan staan? Waren het beschermengelen? Waren het mijn gidsen?

Wie zal het zeggen. Zeker is dat ze er niet hebben gestaan op het moment dat ik hen zag. En ook zeker is dat zij ons hebben gered. Want alleen doordat ik de vaart al uit de auto had op het moment dat de auto's voor ons crashten, was de auto nog zo goed bestuurbaar en was ik allert op het feit dat er iets aan de hand was!

Ik geloof dat het beschermengelen zijn geweest. Vaker heb ik over dit soort wonderen gelezen maar nog nooit op deze maniert aan den lijve mee gemaakt. We zijn nog steeds enorm onder de indruk en hebben het nog geen plaatsje gegeven.

Ik kon niets over het ongeval ontdekken in de krant dus weet niet hoe het met de slachtoffers is gegaan. Ik hoop dat ze er redelijk vanaf zijn gekomen!

Ik kan alleen maar zeggen dat ik heel veel kracht haal uit deze gebeurtenis. Voor mij is het zeker: ENGELEN BESTAAN ECHT.....